در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارمکز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم
عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلندوین همه منصب از آن حور پری‌وش دارم
گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داریمن به آه سحرت زلف، مشوش دارم
گر چنین چهره گشاید خطِ زنگاریِ دوستمن رخ زرد، به خونابه منقش دارم
گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زدنُقل شعر شِکرین و مِیِ بی‌غش دارم
ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که منجنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم
حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر استبهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
In der Stille deines Herzens ist jemand, der dich ruhelos gemacht hat. Du verbirgst deine Liebe nicht und hältst sie für einen ehrenvollen Rang. Wenn der geliebte Mensch dich aus der Bahn geworfen hat, berührt dein Seufzer am Morgen sein Herz. Du kämpfst mit deinem verwundeten Herzen, doch wisse, Kummer und Freude der Welt vergehen; besser, du hältst dein Herz froh.