در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارمکز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم
عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلندوین همه منصب از آن حور پری‌وش دارم
گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داریمن به آه سحرت زلف، مشوش دارم
گر چنین چهره گشاید خطِ زنگاریِ دوستمن رخ زرد، به خونابه منقش دارم
گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زدنُقل شعر شِکرین و مِیِ بی‌غش دارم
ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که منجنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم
حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر استبهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
Dans le secret de ton cœur, il y a quelqu’un qui t’a ôté le repos. Tu ne caches pas ton amour et le considères comme un rang honorable. Si l’être aimé t’a déstabilisé, ton soupir de l’aube touchera son cœur. Tu es en guerre avec ton cœur blessé, mais sache que les peines et les joies du monde passent ; mieux vaut garder le cœur joyeux.