چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانشبه هر شکسته که پیوست، تازه شد جانش
کجاست همنفسی؟ تا به شرح عرضه دَهَمکه دل چه می‌کشد از روزگارِ هجرانش
زمانه از ورقِ گُل، مثالِ رویِ تو بستولی ز شرمِ تو در غنچه کرد پنهانش
تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پدیدتبارک الله از این رَه که نیست پایانش
جمالِ کعبه مگر عذرِ رهروان خواهد؟که جانِ زنده‌دلان سوخت در بیابانش
بدین شکستهٔ بیت الحزن که می‌آردنشان یوسفِ دل از چَهِ زَنَخدانَش؟
بگیرم آن سرِ زلف و به دستِ خواجه دهمکه سوخت حافظِ بی‌دل ز مکر و دستانش
Dein gebrochenes Herz lebt durch einen Hauch vom geliebten Menschen wieder auf. Du suchst einen Seelenverwandten, dem du den Schmerz der Trennung erzählen kannst. Der Weg der Liebe hat kein Ende, doch die Schönheit des Ziels nimmt die Entschuldigung der Wandernden an. Ein Zeichen von deinem Josef kommt. Überlass die Sache einem Großen, der dir zu deinem Recht verhilft.