خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالشخداوندا نگه دار از زَوالش
ز رکن آباد ما صد لوحش اللهکه عمرِ خضر می‌بخشد زلالش
میانِ جعفرآباد و مُصَلّاعبیرآمیز می‌آید شِمالش
به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسیبجوی از مردمِ صاحب کمالش
که نامِ قند مصری برد آنجا؟که شیرینان ندادند اِنفِعالش
صبا زان لولیِ شنگولِ سرمستچه داری آگهی؟ چون است حالش؟
گر آن شیرین پسر خونم بریزددلا چون شیرِ مادر کن حلالش
مکن از خواب بیدارم خدا راکه دارم خلوتی خوش با خیالش
چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجرنکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟
Dein Herz sehnt sich nach Heimat und Geburtsort, einem Ort, der für dich unvergleichlich ist. Bete, dass dieses Land vor Unheil bewahrt bleibt. Der Gedanke an einen lieben Menschen ist in deiner Stille, und du willst nicht, dass dich jemand aus diesem Traum weckt. Sei dankbar für die Tage der Nähe, denn wer die Nähe nicht schätzt, fürchtet die Trennung.