شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورشکه تا یک دَم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
سِماطِ دَهرِ دون‌پرور ندارد شهدِ آسایشمَذاقِ حرص و آز ای دل، بشو از تلخ و از شورَش
بیاور مِی که نَتْوان شد ز مکرِ آسمان ایمنبه لَعبِ زهرهٔ چنگیّ و مرّیخِ سلحشورش
کمندِ صیدِ بهرامی بیفکن، جامِ جم بردارکه من پیمودم این صحرا، نه بهرام است و نه گورش
بیا تا در مِی صافیت رازِ دَهر بِنْمایمبه شرطِ آن که نَنْمایی به کج‌طبعانِ دل‌کورش
نظر کردن به درویشان مُنافیِّ بزرگی نیستسلیمان با چُنان حشمت، نظرها بود با مورش
کمانِ ابرویِ جانان نمی‌پیچد سر از حافظولیکن خنده می‌آید، بدین بازویِ بی‌زورش
Du bist müde vom Unheil und Lärm der Welt und sehnst dich nach tiefer Ruhe. Am Tisch der Zeit gibt es keinen Honig der Bequemlichkeit; wasch Gier und Habsucht aus deinem Herzen. Vor der List der Zeit ist man nie sicher, also häng dein Herz nicht an die Jagd nach der Welt. Schau auf die Armen und Gefallenen, denn das mindert keine Größe; auch Salomo achtete auf die Ameise.