فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارشگُل در اندیشه که چُون عشوه کُنَد در کارش
دلربایی همه آن نیست که عاشق بِکُشَندخواجه آن است که باشد غَمِ خدمتکارش
جایِ آن است که خون موج زَنَد در دلِ لعلزین تَغابُن که خَزَف می‌شکند بازارش
بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبوداین همه قول و غزل تعبیه در منقارش
ای که در کوچهٔ معشوقهٔ ما می‌گُذَریبر حذر باش، که سر می‌شکند دیوارش
آن سفرکرده که صد قافله دل همرهِ اوستهر کجا هست خدایا به سلامت دارش
صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دلجانبِ عشق عزیز است، فرومگذارش
صوفیِ سرخوش از این دست که کج کرد کلاهبه دو جامِ دگر آشفته شود دستارش
دلِ حافظ که به دیدارِ تو خوگر شده بودنازپروردِ وصال است، مجو آزارش
Wahre Anziehung ist, wenn der Geliebte sich um den Kummer dessen sorgt, der ihm dient. Wenn auf dem Markt des Lebens das Wertlose dem Wertvollen vorgezogen wird, sei nicht gekränkt. Deine Worte hast du aus der Gnade der Liebe gelernt. Bete für einen lieben Menschen, der verreist ist, dass es ihm gut geht. Gib die Liebe nicht für die Bequemlichkeit auf; dein Herz hat sich an das Wiedersehen gewöhnt, verletze es nicht.