ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایماز بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم
رهروِ منزلِ عشقیم و زِ سرحدِّ عَدَمتا به اقلیمِ وجود این همه راه آمده‌ایم
سبزهٔ خطِّ تو دیدیم و زِ بُستانِ بهشتبه طلبکاریِ این مهرگیاه آمده‌ایم
با چُنین گنج که شد خازنِ او روحِ امینبه گدایی به درِ خانهٔ شاه آمده‌ایم
لنگرِ حِلمِ تو ای کشتیِ توفیق کجاست؟که در این بحرِ کَرَم غرقِ گناه آمده‌ایم
آبرو می‌رود ای ابرِ خطاپوش ببارکه به دیوانِ عمل نامه‌سیاه آمده‌ایم
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز که مااز پِیِ قافله با آتشِ آه آمده‌ایم
Nicht wegen Rang und Ansehen, sondern vor den Schlägen des Schicksals hast du an dieser Schwelle Zuflucht gesucht. Du hast einen weiten Weg hinter dir und suchst eine Zuneigung, die deine Seele beruhigt. Demütig stehst du an der Schwelle eines Großen und bittest das Schiff des Erfolgs um Hilfe. Bitte die Wolke, die Fehler verzeiht, zu regnen und deine Ehre zu bewahren; ihre Gnade wird dir zuteil.