صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟تا به کِی در غمِ تو نالهٔ شبگیر کنم؟
دل دیوانه از آن شد که نصیحت شِنَوَدمگرش هم ز سرِ زلفِ تو زنجیر کنم
آن چه در مدتِ هِجرِ تو کشیدم هیهاتدر یکی نامه محال است که تَحریر کنم
با سرِ زلفِ تو مجموعِ پریشانی خودکو مجالی که سراسر همه تقریر کنم؟
آن زمان کآرزویِ دیدنِ جانم باشددر نظر نقشِ رخِ خوبِ تو تصویر کنم
گر بدانم که وصالِ تو بدین دست دهددین و دل را همه دَربازم و توفیر کنم
دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگویمن نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم
نیست امّید صَلاحی ز فسادِ حافظچون که تقدیر چُنین است، چه تدبیر کنم؟
Du weißt nicht, was du mit dem Liebeskummer anfangen sollst und wie lange du noch klagen musst. Dein Herz ist verrückt geworden und nimmt keinen Rat an. Den Schmerz der Trennung kann man nicht in einem Brief beschreiben. Wenn du dich nach einem Wiedersehen sehnst, stell dir sein Gesicht vor. Wenn die Vereinigung auf diese Weise kommt, opferst du alles. Hör nicht auf Heuchelei.