سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمیدل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگلشاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟
در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاستریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیسترهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی
آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دستعالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی
خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیمکز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی
گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشقکاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی
Deine Brust ist voller Schmerz, und du suchst Linderung; dein Herz ist der Einsamkeit müde und sehnt sich nach einem Gefährten. Erwarte keine Ruhe vom eiligen Himmel. Auf dem Weg der Liebe gibt es wenig Sicherheit und Bequemlichkeit. Wer Verwöhnung und Genuss sucht, findet keinen Weg in diese Straße. Man muss eine neue Welt und einen neuen Menschen schaffen. Deine Träne ist vor der Unabhängigkeit der Liebe nur ein Tautropfen; hab Geduld.