ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمکحق نگه دار که من می‌روم، الله مَعَک
تویی آن گوهرِ پاکیزه که در عالمِ قدسذکرِ خیرِ تو بُوَد حاصلِ تسبیحِ مَلَک
در خلوصِ مَنَت ار هست شکی، تجربه کنکس عیارِ زرِ خالص نشناسد چو محَک
گفته بودی که شَوَم مست و دو بوست بدهموعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یَک
بگشا پستهٔ خندان و شِکَرریزی کنخلق را از دهنِ خویش مَیَنداز به شک
چرخ برهم زنم ار غیرِ مرادم گرددمن نه آنم که زبونی کشَم از چرخِ فلک
چون بَرِ حافظِ خویشش نگذاری باریای رقیب از بَرِ او یک دو قدم دورتَرَک
Zwischen dir und dem geliebten Menschen besteht das Band von Brot und Salz; bewahre es. Wenn an deiner Aufrichtigkeit gezweifelt wird, lass die Erfahrung es zeigen; reines Gold zeigt sich am Prüfstein. Ein Versprechen wurde gegeben und noch nicht gehalten; erinnere daran. Vor dem Schicksal beugst du dich nicht. Bitte den Rivalen, etwas Abstand zu halten.