حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنممن لافِ عقل می‌زنم، این کار کِی کنم
مطرب کجاست تا همه محصولِ زهد و عِلمدر کارِ چنگ و بَربَط و آوازِ نِی کُنَم
از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفتیک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم
کِی بود در زمانه وفا؟ جامِ مِی بیارتا من حکایتِ جم و کاووسِ کِی کنم
از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشربا فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم
کو پیک صبح؟ تا گله‌های شبِ فِراقبا آن خجسته طالعِ فرخنده پِی کنم
این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوستروزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم
In der Zeit des Aufblühens gibst du die Freude nicht auf und wendest dich, müde von trockenen Debatten, der Liebe und Schönheit zu. In einer Zeit, in der Treue selten ist, lerne von den Vorfahren. Du fürchtest deine Bilanz nicht, weil du auf Gottes Güte hoffst. Du wartest auf den Morgenboten, um die Klagen der Nacht der Trennung zu überbringen; am Ende wirst du den geliebten Menschen sehen.