دلِ من در هوایِ روی فرخبُوَد آشفته همچون مویِ فرخ
به جز هندویِ زلفش هیچ کس نیستکه برخوردار شد از روی فرخ
سیاهی نیکبخت است آن که دائمبُوَد هم‌راز و هم‌زانوی فرخ
شود چون بید لرزان سروِ آزاداگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ
بده ساقی شرابِ ارغوانیبه یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ
دو تا شد قامتم همچون کمانیز غم پیوسته چون ابروی فرخ
نسیم مُشک تاتاری خجل کردشمیم زلف عَنبربوی فرخ
اگر میلِ دلِ هر کس به جایی‌ستبُوَد میلِ دلِ من سوی فرخ
غلامِ همتِ آنم که باشدچو حافظ بنده و هندوی فرخ
Dein Herz ist ganz durcheinander vor Sehnsucht nach einem schönen Menschen, und du denkst an niemanden sonst. Glücklich, wer sein Vertrauter und Begleiter ist. Der Kummer der Trennung hat dich gebeugt, doch die Neigung deines Herzens bleibt. Jeder geht in eine andere Richtung, dein Herz aber nur zu ihm; gerade diese Einigkeit des Herzens bringt dich zu ihm.