دل از من بُرد و روی از من نهان کردخدا را با که این بازی توان کرد
شب تنهاییَم در قصدِ جان بودخیالش لطف‌هایِ بی‌کران کرد
چرا چون لاله خونین دل نباشم؟که با ما نرگسِ او سر گران کرد
که را گویم که با این دردِ جان‌سوزطبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد؟
بدانسان سوخت چون شمعم که بر منصُراحی گریه و بَربَط فغان کرد
صبا گر چاره داری وقت وقت استکه دردِ اشتیاقم قصدِ جان کرد
میان مهربانان کی توان گفت؟که یارِ ما چُنین گفت و چُنان کرد
عدو با جانِ حافظ آن نکردیکه تیرِ چشمِ آن ابروکمان کرد
Jemand hat dein Herz gewonnen und sein Gesicht vor dir verborgen. In einsamen Nächten ist die Vorstellung von ihm Balsam für dein Herz. Du hast von dem Leid erfahren, der dein Heilmittel in der Hand hält. Es ist Zeit, deinen Schmerz zu zeigen und beim Wind der Hoffnung Hilfe zu suchen. Klage nicht und sei geduldig; die Wende ist nah.