دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ماچیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
ما مریدان روی سویِ قبله چون آریم؟ چونروی سویِ خانهٔ خَمّار دارد پیرِ ما
در خراباتِ طریقت ما به هم منزل شویمکاین‌چنین رفته است در عهدِ ازل تقدیرِ ما
عقل اگر داند که دل در بندِ زلفش چون خوش استعاقلان دیوانه گردند از پیِ زنجیرِ ما
رویِ خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کردزان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیرِ ما
با دلِ سنگینت آیا هیچ درگیرد شبیآهِ آتشناک و سوزِ سینهٔ شبگیرِ ما؟
تیرِ آهِ ما ز گردون بگذرد حافظ خموشرحم کن بر جانِ خود پرهیز کن از تیرِ ما
Ein neuer Weg öffnet sich vor dir, anders als deine bisherigen Gewohnheiten, und vielleicht wundern sich andere darüber. Vertrau dem Schicksal und der Stimme deines Herzens. Die Güte und Schönheit, die du gesehen hast, haben dir die Augen für die Wahrheit geöffnet. Seufzer und Gebete aus tiefstem Herzen bleiben nicht ohne Wirkung; achte aber darauf, niemandes Herz zu verletzen.