ای خونبهای نافه چین خاک راه توخورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو
نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرامای من فدای شیوه چشم سیاه تو
خونم بخور که هیچ مَلَک با چنان جمالاز دل نیایدش که نویسد گناه تو
آرام و خواب خلق جهان را سبب توییزان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو
با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبماز حسرت فروغ رخ همچو ماه تو
یاران همنشین همه از هم جدا شدندماییم و آستانه دولت پناه تو
حافظ طمع مبُر ز عنایت که عاقبتآتش زند به خرمن غم دود آه تو
Du liebst einen Menschen, bei dem selbst der Staub seines Weges kostbar ist. Die Ruhe und der Schlaf der Welt sind seinetwegen, und dein Herz ist seine Stütze. Die Gefährten haben sich getrennt, und du bist mit seiner Schwelle geblieben. Verzweifle nicht an seiner Gunst; am Ende verbrennt dein Seufzer den Erntehaufen des Kummers, und die Freude kehrt zurück.