آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتیگردون ورق هستی ما درننوشتی
هر چند که هجران ثمر وصل برآرددهقان جهان! کاش که این تخم نکِشتی
آمرزش نقد است کسی را که در این جایاری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی
در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کردچون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی
مفروش به باغ ارم و نخوت شدادیک شیشه می و نوش‌لبی و لبِ کِشتی
تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا؟حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی
آلودگی خرقه، خرابی جهان استکو راهروی، اهلِ دلی، پاک‌سرشتی؟
از دست چرا هِشت سرِ زلف تو حافظ؟تقدیر چنین بود، چه کردی که نهِشتی؟
Wenn der geliebte Mensch dir einen Brief schriebe, käme dein Herz zur Ruhe. Auch wenn die Trennung am Ende zum Wiedersehen führt – wäre dieser Same doch nie gesät worden. Wer einen Gefährten wie eine Huri und ein Haus wie das Paradies hat, besitzt die Vergebung schon jetzt. Wenn du kein goldenes Kissen hast, begnüge dich mit einem Ziegelstein. Gräm dich nicht um die Welt und schenk dein Herz dem Guten, nicht dem Hässlichen.