ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتیشرح جمال حور ز رویت روایتی
انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ایآب خضر ز نوش لبانت کنایتی
هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ایهر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی
کی عطرسای مجلس روحانیان شدی؟گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی
در آرزوی خاک در یار سوختیمیاد آور ای صبا که نکردی حمایتی
ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفتصد مایه داشتی و نکردی کفایتی
بوی دل کباب من آفاق را گرفتاین آتش درون بکند هم سرایتی
در آتش ار خیال رخش دست می‌دهدساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی
دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنایتی
Die Geschichte vom Paradies stammt aus der Straße des geliebten Menschen, und jede Zeile über seine Eigenschaften ist ein Zeichen der Gnade. Du hast dich nach dem Staub seiner Schwelle verzehrt. Dein Leben und dein Wissen hast du vergeudet; jetzt ist die Zeit, es wiedergutzumachen. Dein inneres Feuer ist so stark, dass es alle erfasst hat. Dein einziger Wunsch ist ein gütiger Blick des geliebten Menschen und die Gunst eines Großen; dieser Wunsch geht in Erfüllung.