سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤاديو رُوحي کُلَّ یَومٍ لي یُنادي
نگارا بر من بی‌دل ببخشایو واصِلْني علی رَغْمِ الْأَعادي
حبیبا در غم سودای عشقتتَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ
أَ مَنْ اَنْکَرْتَني عَن عشق سَلْمیٰتُزَاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی
که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَهغَریقُ الْعِشقِ في بَحْرِ الْوِدادِ
به پی‌ماچان غَرامت بِسپُریمَنغَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی
غم این دل بِواتَت خورد ناچارو غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی
دل حافظ شد اندر چین زلفتبِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادي
Dein Herz ist in der Liebe zu einem Menschen gefangen, und deine Seele ruft ihn jeden Tag. Bitte den geliebten Menschen, dir gnädig zu sein, damit ihr trotz der Feinde zusammenfindet. Im Liebeskummer vertraust du auf den Gott der Menschen. Du bist im Meer der Zuneigung versunken. In der dunklen Nacht ist Gott der Wegweiser; vertraue ihm dein Herz an.