سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤاديو رُوحي کُلَّ یَومٍ لي یُنادي
نگارا بر من بی‌دل ببخشایو واصِلْني علی رَغْمِ الْأَعادي
حبیبا در غم سودای عشقتتَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ
أَ مَنْ اَنْکَرْتَني عَن عشق سَلْمیٰتُزَاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی
که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَهغَریقُ الْعِشقِ في بَحْرِ الْوِدادِ
به پی‌ماچان غَرامت بِسپُریمَنغَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی
غم این دل بِواتَت خورد ناچارو غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی
دل حافظ شد اندر چین زلفتبِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادي
Ton cœur est lié par l’amour pour quelqu’un, et ton âme l’appelle chaque jour. Demande à l’être aimé d’être bienveillant envers toi, pour que vous soyez unis malgré les ennemis. Dans le chagrin d’amour, tu t’en remets au Dieu des hommes. Tu es noyé dans la mer de l’affection. Dans la nuit noire, Dieu est le guide ; confie-Lui ton cœur.