ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیمخود غلط بود آنچه ما پنداشتیم
تا درختِ دوستی بَر کِی دهدحالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
گفت‌و‌گو آیینِ درویشی نبودور نه با تو ماجراها داشتیم
شیوهٔ چَشمت فریبِ جنگ داشتما غلط کردیم و صلح انگاشتیم
گُلبُنِ حُسنَت نه خود شد دلفُروزما دَمِ همت بر او بگماشتیم
نکته‌ها رفت و شکایت کس نکردجانبِ حُرمَت فرو نگذاشتیم
گفت خود دادی به ما دل حافظاما مُحَصِّل بر کسی نَگماشتیم
Du hast von deinen Freunden Hilfe erwartet, und diese Erwartung war nicht berechtigt. Doch du hast den Samen der Freundschaft gesät, und eines Tages trägt er Früchte. Du hast Schweigen und Anstand gewählt und die Würde gewahrt. Deine Absicht war rein; du hast dein Herz freiwillig gegeben, niemand hat dich gezwungen. Lerne aus dieser Erfahrung und säe die Freundschaft neu.