وصال او ز عمر جاودان بهخداوندا مرا آن ده که آن به
به شمشیرم زد و با کَس نگفتمکه راز دوست از دشمن نهان به
به داغ بندگی مردن بر این دربه جان او که از مُلکِ جهان به
خدا را از طبیبِ من بپرسیدکه آخِر کِی شود این ناتوان به؟
گُلی کآن پایمالِ سروِ ما گشتبود خاکش ز خونِ ارغوان به
به خلدم دعوت ای زاهد! مفرماکه این سیب زَنَخ، زآن بوستان به
دلا! دائم گدای کوی او باشبه حکم آن که دولت جاودان به
جوانا! سَر متاب از پندِ پیرانکه رأی پیر از بختِ جوان به
شبی می‌گفت چشمِ کَس ندیده‌ستز مرواریدِ گوشم در جهان به
اگر چه زنده‌رود آب حیات استولی شیرازِ ما از اصفهان به
سخن اندر دهانِ دوست شکَّرولیکِن گفتهٔ حافظ از آن به
Das Wiedersehen mit dem geliebten Menschen ist dir lieber als ewiges Leben; bitte Gott um das, was gut für dich ist. Dein Geheimnis hast du vor dem Feind verborgen. Der Dienst an seiner Schwelle ist dir lieber als die Herrschaft über die Welt. Frag deinen Arzt, wann du gesund wirst; die Genesung ist nahe. Nimm den Rat der Älteren an, denn das Urteil eines Alten ist besser als das Glück eines Jungen.