ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفتکارِ چراغ خلوتیان باز درگرفت
آن شمعِ سرگرفته دگر چهره برفروختوین پیرِ سال‌خورده جوانی ز سر گرفت
آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفتوان لطف کرد دوست که دشمن حذر گرفت
زنهار از آن عبارتِ شیرینِ دل‌فریبگویی که پستهٔ تو سخن در شکر گرفت
بارِ غمی که خاطرِ ما خسته کرده بودعیسی‌دمی خدا بفرستاد و برگرفت
هر سروقد که بر مَه و خور حسن می‌فروختچون تو درآمدی پیِ کاری دگر گرفت
زین قصه هفت گنبدِ افلاک پرصداستکوته‌نظر ببین که سخن مختصر گرفت
حافظ تو این سخن ز که آموختی؟ که بختتعویذ کرد شعرِ تو را و به زر گرفت
Gute Nachricht: Der Schleier vor dem Gesicht der Hoffnung ist gefallen, und die Lampe deines Herzens leuchtet wieder. Jugend und Lebensfreude kehren zu dir zurück. Die Last, die dein Herz ermüdet hat, wird von jemandem mit heilendem Atem genommen. Die Güte des Geliebten ist so groß, dass selbst Feinde zurückweichen. Das Glück ist mit dir, und deine Worte sind wertvoll.