ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جویمن نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی
بوی یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید خیزدلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی
سفله‌طبع است جهان، بر کَرَمَش تکیه مکنای جهان‌دیده! ثباتِ قدم از سفله مجوی
دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»
شکر آن را که دگربار رسیدی به بهاربیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی
روی جانان طلبی، آینه را قابل سازور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی
گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گویدخواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی
گفتی از حافظِ ما بوی ریا می‌آیدآفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی
Es ist Frühling, und du sitzt am Bach; wenn du ein Mensch mit Herz bist, weißt du selbst, was zu tun ist. Wasch die Heuchelei ab. Die Welt ist kleinlich; verlass dich nicht auf ihre Großzügigkeit. Hör zwei Ratschläge und gewinne hundert Schätze: Tritt durch die Tür der Freude ein und geh nicht den Weg der Fehlersuche. Danke dafür, dass du den Frühling noch einmal erlebst; pflanze die Wurzel des Guten. Wenn du das Gesicht des geliebten Menschen sehen willst, mach den Spiegel deines Herzens klar.