پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتادوآن راز که در دل بِنَهفتم به درافتاد
از راهِ نظر مرغِ دلم گشت هواگیرای دیده نگه کن که به دامِ که درافتاد
دردا که از آن آهوی مشکینِ سیه چشمچون نافه بسی خونِ دلم در جگر افتاد
از رهگذرِ خاکِ سرِ کویِ شما بودهر نافه که در دستِ نسیمِ سحر افتاد
مژگانِ تو تا تیغِ جهانگیر برآوردبس کشتهٔ دل زنده که بر یکدگر افتاد
بس تجربه کردیم در این دِیرِ مکافاتبا دُردکشان هر که درافتاد برافتاد
گر جان بدهد سنگِ سیه، لعل نگرددبا طینتِ اصلی چه کُند، بدگهر افتاد
حافظ که سرِ زلفِ بتان دست‌کشش بودبس طُرفه حریفی‌ست کَش اکنون به سر افتاد
Mitten im Leben ist eine neue Liebe oder eine jugendliche Sehnsucht in dein Herz gefallen, und ein Geheimnis, das du verborgen hattest, ist ans Licht gekommen. Dein Herz ist in die Falle eines Menschen geraten, der dir Kummer bereitet. In dieser Welt der Vergeltung verlor jeder, der sich mit Reinen anlegte; geh also aufrichtig voran. Das Wesen eines Menschen ändert sich nicht; halte dich an Menschen mit gutem Charakter.