گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بسزین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس
من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باداز گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس
قصرِ فردوس به پاداشِ عمل می‌بخشندما که رندیم و گدا، دیرِ مُغان ما را بس
بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببینکاین اشارت ز جهانِ گذران، ما را بس
نقدِ بازارِ جهان بِنگر و آزارِ جهانگر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس
یار با ماست، چه حاجت که زیادت طلبیم؟دولتِ صحبتِ آن مونسِ جان ما را بس
از درِ خویش خدا را به بهشتم مَفرستکه سرِ کویِ تو از کون و مکان ما را بس
حافظ از مَشْرَبِ قسمت گِلِه ناانصافیستطبعِ چون آب و غزل‌هایِ روان ما را بس
Von der ganzen Welt genügt dir eines: der Mensch, den du liebst, und der Schatten seiner Zuneigung. Halte dich von Heuchlern fern. Setz dich an den Bach und sieh dem Leben beim Vorüberfließen zu; dieser Hinweis genügt, um zu wissen, dass die Welt vergeht. Der Freund ist bei dir; verlange nicht mehr. Klage nicht über dein Los; dein lebendiger Geist und dein reines Herz sind dein Schatz.