می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحابالصَبوح الصَبوح یا اصحاب
می‌چکد ژاله بر رخِ لالهالمُدام المُدام یا احباب
می‌وزد از چمن نسیمِ بهشتهان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب
تخت زُمْرُد زده است گل به چمنراحِ چون لعلِ آتشین دریاب
درِ میخانه بسته‌اند دگراِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب
لب و دَندانْت را حقوق نمکهست بر جان و سینه‌هایِ کباب
این چنین موسِمی عجب باشدکه ببندند میکده به شتاب
بر رخِ ساقیِ پری پیکرهمچو حافظ بنوش بادهٔ ناب
Deutung
Der Morgen der Hoffnung ist angebrochen, und die Zeit der Freude und Erneuerung ist gekommen. Ergreife die Gelegenheit und genieße die Gaben von heute. Wenn sich eine Tür vor dir verschlossen hat, bitte den, der alle Türen öffnet, sie aufzutun; diese Tür wird sich bald öffnen. In dieser schönen Zeit werden dir Freude und Lebenskraft zuteil.