بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب اندازخروش و وِلوِله در جانِ شیخ و شاب انداز
مرا به کَشتیِ باده درافکن ای ساقی!که گفته‌اند «نِکویی کن و در آب انداز»
ز کویِ میکده برگشته‌ام ز راهِ خطامرا دگر ز کَرَم با رهِ صواب انداز
بیار زآن مِی گلرنگِ مشک‌بو جامیشرارِ رَشک و حسد در دلِ گلاب انداز
اگر چه مست و خرابم، تو نیز لطفی کننظر بر این دلِ سرگشتهٔ خراب انداز
به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌بایدز رویِ دخترِ گُل‌چهرِ رز، نقاب انداز
مَهِل که روزِ وفاتم به خاک بسپارندمرا به میکده بَر، در خُمِ شراب انداز
ز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دلتبه سویِ دیو مِحَن، ناوَکِ شهاب انداز
Du bist vom falschen Weg umgekehrt und willst jetzt mit Großzügigkeit und Güte den richtigen gehen. Tu Gutes und wirf es ins Meer, eines Tages kommt es zu dir zurück. Auch wenn du durcheinander und müde bist, wird dir Güte zuteil. Wenn dich das Unrecht der Zeit zermürbt hat, vertreibe den Dämon des Kummers mit dem Meteor des Glaubens und der Hoffnung.