چو گل هر دم به بویت جامه در تنکنم چاک از گریبان تا به دامن
تنت را دید گل گویی که در باغچو مستان جامه را بدرید بر تن
من از دست غمت مشکل برم جانولی دل را تو آسان بردی از من
به قول دشمنان برگشتی از دوستنگردد هیچ کس با دوست دشمن
تنت در جامه چون در جام بادهدلت در سینه چون در سیم آهن
ببار ای شمع اشک از چشم خونینکه شد سوز دلت بر خلق روشن
مکن کز سینه‌ام آه جگرسوزبرآید همچو دود از راه روزن
دلم را مشکن و در پا میندازکه دارد در سر زلف تو مسکن
چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظبدین سان کار او در پا میفکن
Du bist voller Sehnsucht nach dem geliebten Menschen und hast ihm dein Herz geschenkt. Vielleicht hat er sich wegen des Geredes Missgünstiger von dir abgewandt; wisse, dass ein Feind nie zum Freund wird, also soll er nicht auf ihn hören. Die Glut deines Herzens ist für alle sichtbar. Bitte ihn, dein Herz nicht zu brechen und es nicht zu missachten, denn dein Herz wohnt in seiner Liebe.