چو گل هر دم به بویت جامه در تنکنم چاک از گریبان تا به دامن
تنت را دید گل گویی که در باغچو مستان جامه را بدرید بر تن
من از دست غمت مشکل برم جانولی دل را تو آسان بردی از من
به قول دشمنان برگشتی از دوستنگردد هیچ کس با دوست دشمن
تنت در جامه چون در جام بادهدلت در سینه چون در سیم آهن
ببار ای شمع اشک از چشم خونینکه شد سوز دلت بر خلق روشن
مکن کز سینه‌ام آه جگرسوزبرآید همچو دود از راه روزن
دلم را مشکن و در پا میندازکه دارد در سر زلف تو مسکن
چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظبدین سان کار او در پا میفکن
Tu es agité de désir pour l’être aimé et tu lui as donné ton cœur. Peut-être s’est-il détourné de toi à cause des propos des malveillants ; sache qu’un ennemi ne devient jamais un ami, il ne devrait donc pas les écouter. L’ardeur de ton cœur est visible de tous. Demande-lui de ne pas briser ton cœur ni le mépriser, car ton cœur habite son amour.