بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکنبه شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن
رسید باد صبا غنچه در هواداریز خود برون شد و بر خود درید پیراهن
طریق صدق بیاموز از آب صافیِ دلبه راستی طلب آزادگی ز سرو چمن
ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگرشکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
عروس غنچه رسید از حرم به طالع سعدبعینه دل و دین می‌برد به وجه حسن
صفیر بلبل شوریده و نفیر هزاربرای وصل گل آمد برون ز بیت حزن
حدیث صحبت خوبان و جام باده بگوبه قول حافظ و فتوی پیر صاحب فن
Le printemps et les fleurs sont là, et il est temps d’arracher de ton cœur la racine du chagrin. Le bouton a déchiré sa chemise de désir ; réjouis-toi toi aussi. Apprends la droiture de l’eau claire et la liberté du cyprès. Une bonne étoile t’accompagne, et la jeune mariée de l’espoir est arrivée. Le rossignol éperdu a quitté la maison du deuil ; sors toi aussi.