گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟پیش پایی به چراغِ تو ببینم چه شود؟
یا رب اندر کَنَفِ سایهٔ آن سروِ بلندگر منِ سوخته یک دَم بنشینم چه شود؟
آخِر ای خاتَمِ جمشیدِ همایون آثارگر فِتَد عکسِ تو بر نقشِ نگینم چه شود؟
واعظِ شهر چو مِهرِ مَلِک و شَحنه گُزیدمن اگر مِهرِ نگاری بِگُزینم چه شود؟
عقلم از خانه به در رفت، وَگَر مِی این استدیدم از پیش که در خانهٔ دینم چه شود
صرف شد عمرِ گرانمایه به معشوقه و مِیتا از آنم چه به پیش آید، از اینم چه شود؟
خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفتحافظ ار نیز بداند که چُنینم چه شود؟
Du hast einen kleinen Wunsch: eine Frucht aus dem Garten der Güte eines Menschen, einen Moment in seinem Schatten. Dieser Wunsch ist nicht unbescheiden und erfüllbar. Wenn andere ihr Herz an Macht und Rang hängen, hast du es an die Liebe gehängt, und das ist kein Fehler. Wer weiß, wie es um dein Herz steht, hat nichts gesagt; sein Schweigen ist Zustimmung.