از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه«اِنّی رَأیتُ دَهراً، مِن هَجْرِکَ القیامه»
دارم من از فراقش، در دیده صد علامتلَیسَت دُموعُ عَینی، هٰذا لَنا العلامه؟
هر چند کآزمودم، از وی نبود سودممَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه
پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا«فی بُعدها عذابٌ، فی قُربها السلامه»
گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم»و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه
حافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرینحَتّیٰ یَذوقَ مِنهُ، کأساً مِن الکرامه
Mit dem Blut deines Herzens hast du dem Freund einen Brief geschrieben, und seine Ferne erscheint dir wie der Jüngste Tag. Du hast es versucht und keinen Nutzen gesehen; es noch einmal zu versuchen, bringt Reue. In der Ferne ist Qual, in der Nähe Heil. Wenn du in der Nähe des Freundes bleibst, wirst du Tadel hören; doch Liebe gibt es nicht ohne Tadel. Der Becher der Großmut erreicht die, die suchen.