چراغ روی تو را شمع گشت پروانهمرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه
خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمودبه بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه
به بوی زلف تو گر جان به باد رفت، چه شد؟هزار جان گرامی فدای جانانه
من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوشنگار خویش چو دیدم به دست بیگانه
چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشتفسون ما بر او گشته است افسانه
بر آتش رخ زیبای او به جای سپندبه غیر خال سیاهش که دید به دانه؟
به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسیز شمع روی تواَش چون رسید پروانه
مرا به دور لب دوست هست پیمانیکه بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه
حدیث مدرسه و خانقه مگوی که بازفتاد در سر حافظ هوای میخانه
Du bist dem geliebten Menschen so verfallen, dass du deinen eigenen Zustand vergisst. Selbst der Verstand ist vor seiner Liebe verrückt geworden. Tausend Leben würdest du für ihn opfern. Als du sahst, dass eine fremde Hand ihn erreicht hat, hat dich die Eifersucht umgeworfen; hab Geduld. Du hast mit ihm einen Bund geschlossen, nichts als Worte der Treue zu sprechen.