نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشیکه بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوشکه تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولیوعظت آن گاه کند سود که قابل باشی
در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر استحیف باشد که ز کار همه غافل باشی
نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزافگر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی
گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوسترفتن آسان بود ار واقف منزل باشی
حافظا گر مدد از بخت بلندت باشدصید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی
Es ist Frühling; bemühe dich um Freude, denn viele Blumen werden noch blühen, wenn du nicht mehr da bist. Wenn du klug bist, weißt du, mit wem du dich zusammensetzt. Ein Rat nützt nur, wenn du ihn annimmst. Sei nicht blind für den Lauf der Welt. Vergeude dein Leben nicht mit weltlichen Sorgen. Der Weg zum Freund ist voller Gefahren, doch wer die Stationen kennt, geht ihn leichter. Ein hohes Glück steht dir zur Seite.