هزار جهد بکردم که یار من باشیمرادبخش دل بی‌قرار من باشی
چراغِ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردیانیسِ خاطر امّیدوار من باشی
چو خسروانِ ملاحت، به بندگان نازندتو در میانه، خداوندگار من باشی
از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ اواگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی
در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرندگرت ز دست برآید، نگار من باشی
شبی به کلبهٔ احزانِ عاشقان آییدمی انیسِ دلِ سوگوارِ من باشی
شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر منگر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی
سه بوسه کز دو لبت، کرده‌ای وظیفهٔ مناگر ادا نکنی، قرض‌دار من باشی
من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبیبه جای اشک روان، در کنار من باشی
من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزممگر تو از کرم خویش، یار من باشی
Du hast dich sehr bemüht, dass der geliebte Mensch dein Gefährte wird und dein unruhiges Herz beruhigt. Du wünschst dir, dass er die Lampe deiner durchwachten Nächte und der Vertraute deines hoffnungsvollen Herzens ist. Wenn du über seine Launen klagst, soll er selbst dein Tröster sein. Du wünschst dir, dass er eines Nachts in deine Hütte des Kummers kommt. Auch wenn du dich für gering hältst, hoffst du auf seine Großmut.