عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسیای پسر جام مِی‌ام ده که به پیری برسی
چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اندشاه‌بازانِ طریقت به مقامِ مگسی
دوش در خیل غلامان درش می‌رفتمگفت: «ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟»
با دل خون‌شده چون نافه خوشش باید بودهر که مشهور جهان گشت به مشکین‌نفسی
لمع البرق مِن الطّور و آنَستُ بهِفلَعَلّی لک آتٍ بشهابٍ قبسِ
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیشوه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی
بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زنحیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی
تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرمجان نهادیم بر آتش ز پی خوش‌نفسی
چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظیَسَر الله طریقاً بکَ یا ملتمِسی
Dein Leben ist fruchtlos verstrichen, und jetzt ist die Zeit des Erwachens. Viele, die einst Königsfalken waren, haben sich mit einem kleinen Platz begnügt; strebe du hoch hinaus. Ein Blitz ist am Berg Sinai aufgeleuchtet, und vielleicht erreicht dich ein Funke davon. Die Karawane ist aufgebrochen, und du schläfst; wach auf. Breite die Flügel aus; es wäre schade, im Käfig gefangen zu bleiben. Möge Gott dir den Weg leicht machen.