مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَشلیکَنَش مِهر و وفا نیست خدایا بِدَهَش
دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزیبِکُشد زارم و در شرع نباشد گُنَهَش
من همان بِه که از او نیک نگه دارم دلکه بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نِگَهَش
بویِ شیر از لبِ همچون شِکَرَش می‌آیدگرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشمِ سیَهَش
چارده ساله بُتی چابُکِ شیرین دارمکه به جان حلقه به گوش است مَهِ چاردَهَش
از پِی آن گُلِ نورُستِه دلِ ما یاربخود کجا شد که ندیدیم در این چند گَهَش؟
یارِ دلدارِ من ار قلب بدین سان شِکَنَدبِبَرَد زود به جانداریِ خود پادشهَش
جان به شکرانه کنم صرف گَر آن دانهٔ دُرصدفِ سینهٔ حافظ بُوَد آرامگَهَش
Du liebst einen schönen, liebenswerten Menschen, der Zuneigung und Treue noch nicht vollkommen gelernt hat. Bitte Gott, ihm Freundlichkeit zu schenken. Hüte dein Herz mit Vorsicht, denn er unterscheidet noch nicht gut zwischen Gut und Schlecht. Wenn dein Herz an ihm zerbricht, findet sich ein Großer, der dein Herz schützt. Hab Geduld, bis diese Perle in der Muschel deines Herzens zur Ruhe kommt.