حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنمخوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم
چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌سترَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم
عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتمدریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم
چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم
اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آیدعجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم
طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمعکه سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم
بیا و هستیِ حافظ ز پیشِ او بردارکه با وجودِ تو کس نشنود ز من که منم
Du spürst, dass deine Seele im Käfig des Körpers gefangen ist und dein Ursprung an einem höheren Ort liegt. Dein Herz sehnt sich danach, in den Rosengarten der Wahrheit zu fliegen. Vielleicht weißt du nicht, warum du gekommen bist und wohin du gehst, doch deine Sehnsucht zeigt den Weg. Sieh nicht auf dein schmuckes Äußeres; in dir brennt ein verborgenes Feuer. Lass die Selbstbezogenheit beiseite, damit die Wahrheit sichtbar wird.