حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنمخوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم
چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌سترَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم
عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتمدریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم
چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم
اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آیدعجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم
طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمعکه سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم
بیا و هستیِ حافظ ز پیشِ او بردارکه با وجودِ تو کس نشنود ز من که منم
Sientes que tu alma está atrapada en la jaula del cuerpo y que tu origen está en un lugar más alto. Tu corazón anhela volar al jardín de la verdad. Quizá no sepas por qué viniste ni adónde vas, pero tu anhelo señala el camino. No mires tu apariencia cuidada; dentro de ti arde un fuego oculto. Deja a un lado el egocentrismo para que la verdad aparezca.