El oráculo de los poetas

Fal-e Hafez en línea

Desde hace siglos, los iraníes abren el Diván de Hafez cuando les preocupa una pregunta. Piensa en tu pregunta y lee lo que Hafez te responde.

Tu Fal

Gazal 184

دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدندگِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند

ساکنانِ حرمِ سِتر و عفافِ ملکوتبا منِ راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند

آسمان بارِ امانت نتوانست کشیدقرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدند

Interpretación

Algo nuevo está naciendo en ti. Un sueño o una intuición te mostrará quién eres de verdad.

Abrir un nuevo Fal Leer el gazal completo

Piensa en tu pregunta y abre tu Fal.

El Diván de Hafez

495 gazales

Gazal 1اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأساً و ناوِلْها
Gazal 2صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟
Gazal 3اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را
Gazal 4صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را
Gazal 5دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
Gazal 6به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟
Gazal 7صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را
Gazal 8ساقیا برخیز و دَردِه جام را
Gazal 9رونق عهد شباب است دگر بُستان را
Gazal 10دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما
Gazal 11ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما
Gazal 12ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما
Gazal 13می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب
Gazal 14گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب
Gazal 15ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟
Gazal 16خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت
Gazal 17سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت
Gazal 18ساقیا آمدنِ عید مبارک بادت
Gazal 19ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟
Gazal 20روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
Gazal 21دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
Gazal 22چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست
Gazal 23خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماست
Gazal 24مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
Gazal 25شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مست
Gazal 26زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست
Gazal 27در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست
Gazal 28به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درست
Gazal 29ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟
Gazal 30زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
Gazal 31آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است
Gazal 32خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست
Gazal 33خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است
Gazal 34رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست
Gazal 35برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟
Gazal 36تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست
Gazal 37بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست
Gazal 38بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست
Gazal 39باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟
Gazal 40اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است
Gazal 41اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است
Gazal 42حالِ دل با تو گفتنم، هوس است
Gazal 43صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است
Gazal 44کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است
Gazal 45در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل است
Gazal 46گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است
Gazal 47به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست
Gazal 48صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست
Gazal 49روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان است
Gazal 50به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است
Gazal 51لعلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
Gazal 52روزْگاری‌ست که سودایِ بُتان، دینِ من است
Gazal 53منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است
Gazal 54ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است
Gazal 55خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است
Gazal 56دل سراپردهٔ محبتِ اوست
Gazal 57آن سیه‌چَرده که شیرینیِ عالَم با اوست
Gazal 58سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست
Gazal 59دارم امید عاطفتی از جناب دوست
Gazal 60آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست
Gazal 61صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوست
Gazal 62مرحبا ای پیکِ مشتاقان بده پیغامِ دوست
Gazal 63رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست
Gazal 64اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست
Gazal 65خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟
Gazal 66بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاری‌ست
Gazal 67یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
Gazal 68ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
Gazal 69کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست
Gazal 70مردم دیدهٔ ما جز به رُخَت ناظر نیست
Gazal 71زاهِدِ ظاهِرپَرَست از حالِ ما، آگاه نیست
Gazal 72راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست
Gazal 73روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست
Gazal 74حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیست
Gazal 75خوابِ آن نرگسِ فَتّانِ تو، بی‌چیزی نیست
Gazal 76جز آستان تواَم در جهان، پناهی نیست
Gazal 77بلبلی، برگِ گُلی خوش‌رنگ در مِنقار داشت
Gazal 78دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت
Gazal 79کنون که می‌دمد از بوستان، نسیمِ بهشت
Gazal 80عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!
Gazal 81صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
Gazal 82آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت
Gazal 83گر ز دستِ زلفِ مُشکینت خطایی رفت رفت
Gazal 84ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت
Gazal 85شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت
Gazal 86ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
Gazal 87حُسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت
Gazal 88شنیده‌ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت
Gazal 89یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
Gazal 90ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
Gazal 91ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
Gazal 92میرِ من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
Gazal 93چه لطف بود که ناگاه رَشحِهٔ قَلَمَت
Gazal 94زان یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت
Gazal 95مدامم مست می‌دارد، نسیمِ جَعدِ گیسویت
Gazal 96دردِ ما را نیست درمان الغیاث
Gazal 97تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
Gazal 98اگر به مذهبِ تو خونِ عاشق است مُباح
Gazal 99دلِ من در هوایِ روی فرخ
Gazal 100دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد
Gazal 101شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد
Gazal 102دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد
Gazal 103روز وصلِ دوستداران یاد باد
Gazal 104جمالت آفتابِ هر نظر باد
Gazal 105صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد
Gazal 106تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد
Gazal 107حُسن تو همیشه در فزون باد
Gazal 108خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد
Gazal 109دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
Gazal 110پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد
Gazal 111عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد
Gazal 112آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد
Gazal 113بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
Gazal 114همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد
Gazal 115درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد
Gazal 116کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد
Gazal 117دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد
Gazal 118آن کس که به دست جام دارد
Gazal 119دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد
Gazal 120بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد
Gazal 121هر آن کاو خاطِرِ مَجموع و یارِ نازنین دارد
Gazal 122هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد
Gazal 123مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد
Gazal 124آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد
Gazal 125شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد
Gazal 126جان، بی‌جمالِ جانان میلِ جهان ندارد
Gazal 127روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد
Gazal 128نیست دَر شهر نگاری که دلِ ما بِبَرَد
Gazal 129اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد
Gazal 130سحر بلبل حکایت با صبا کرد
Gazal 131بیا که تُرکِ فلک خوانِ روزه غارت کرد
Gazal 132به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
Gazal 133صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد
Gazal 134بلبلی خونِ دلی خورد و گلی حاصل کرد
Gazal 135چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد
Gazal 136دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد
Gazal 137دل از من بُرد و روی از من نهان کرد
Gazal 138یاد باد آن که ز ما وقتِ سفر یاد نکرد
Gazal 139رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد
Gazal 140دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد
Gazal 141دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟
Gazal 142دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
Gazal 143سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد
Gazal 144به سِرِّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد
Gazal 145چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
Gazal 146صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد
Gazal 147بریدِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
Gazal 148یارم چو قدح به دست گیرد
Gazal 149دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
Gazal 150ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
Gazal 151دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
Gazal 152در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد
Gazal 153سحر چون خسرو خاور، عَلَم بر کوهساران زد
Gazal 154راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد
Gazal 155اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
Gazal 156به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد
Gazal 157هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد
Gazal 158من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟
Gazal 159نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد
Gazal 160خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد
Gazal 161کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
Gazal 162خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد
Gazal 163گل بی‌رخِ یار خوش نباشد
Gazal 164نفسِ بادِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد
Gazal 165مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
Gazal 166روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد
Gazal 167ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد
Gazal 168گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد
Gazal 169یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
Gazal 170زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِیخانه شد
Gazal 171دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد
Gazal 172عشقِ تو نهالِ حیرت آمد
Gazal 173در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد
Gazal 174مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد
Gazal 175صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد
Gazal 176سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد
Gazal 177نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
Gazal 178هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد
Gazal 179رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند
Gazal 180ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند
Gazal 181بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند
Gazal 182حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند
Gazal 183دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند
Gazal 184دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند
Gazal 185نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟
Gazal 186گَر مِی‌فُروش، حاجَتِ رِنْدان رَوا کُنَد
Gazal 187دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَد
Gazal 188مَرا به رِنْدی و عِشْق، آن فُضول، عِیْب کُنَد
Gazal 189طایِرِ دولَت اَگَر باز گُذاری بِکُنَد
Gazal 190کِلْکِ مُشْکینِ تو، روزی که زِ ما یاد کُنَد
Gazal 191آن، کیست کز روی کَرَم، با ما وفاداری کند؟
Gazal 192سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟
Gazal 193دَر نَظَربازیِ ما، بی‌خَبَران، حِیْران‌اَنْد
Gazal 194سَمَن‌بویان، غُبارِ غَم چو بِنْشینَنْد؛ بِنْشانَنْد
Gazal 195غُلَامِ نَرْگِسِ مَسْتِ تو، تاجداران‌اَنْد
Gazal 196آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
Gazal 197شاهدان گر دلبری زین سان کنند
Gazal 198گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟
Gazal 199واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
Gazal 200دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟
Gazal 201شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند
Gazal 202بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟
Gazal 203سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود
Gazal 204یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود
Gazal 205تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود
Gazal 206پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود
Gazal 207یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
Gazal 208خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد
Gazal 209قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود
Gazal 210دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود
Gazal 211دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
Gazal 212یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
Gazal 213گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود
Gazal 214دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود
Gazal 215به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
Gazal 216آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود
Gazal 217مسلمانان مرا وقتی دلی بود
Gazal 218در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد
Gazal 219کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود
Gazal 220از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
Gazal 221چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد
Gazal 222از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود
Gazal 223هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد
Gazal 224خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود
Gazal 225ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود
Gazal 226تَرسَم که اشک، در غمِ ما پرده‌دَر شود
Gazal 227گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود
Gazal 228گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟
Gazal 229بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد
Gazal 230اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید
Gazal 231گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید
Gazal 232بر سرِ آنم که گر ز دست برآید
Gazal 233دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید
Gazal 234چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید
Gazal 235زهی خجسته زمانی که یار بازآید
Gazal 236اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید
Gazal 237نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
Gazal 238جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید
Gazal 239رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
Gazal 240ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید
Gazal 241معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید
Gazal 242بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید
Gazal 243بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید
Gazal 244معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید
Gazal 245الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!
Gazal 246عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار
Gazal 247صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار
Gazal 248ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر
Gazal 249ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار
Gazal 250روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر
Gazal 251شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجر
Gazal 252گر بُوَد عمر، به میخانه رَسَم بارِ دِگَر
Gazal 253ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر
Gazal 254دیگر ز شاخِ سروِ سَهی بلبلِ صبور
Gazal 255یوسفِ گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور
Gazal 256نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر
Gazal 257روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر
Gazal 258هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز
Gazal 259منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز
Gazal 260ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز
Gazal 261درآ که در دلِ خسته، توان درآید باز
Gazal 262حالِ خونین دلان که گوید باز؟
Gazal 263بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز
Gazal 264خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز
Gazal 265برنیامد از تمنّایِ لَبَت کامم هنوز
Gazal 266دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز
Gazal 267ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس
Gazal 268گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس
Gazal 269دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
Gazal 270دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس
Gazal 271دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس
Gazal 272باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش
Gazal 273اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش
Gazal 274به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
Gazal 275صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش
Gazal 276باغبان گر پنج‌روزی صحبتِ گل بایدش
Gazal 277فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش
Gazal 278شرابِ تلخ می‌خواهم که مردافکن بُوَد زورش
Gazal 279خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش
Gazal 280چو بر شکست صبا زلفِ عنبرافشانش
Gazal 281یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش
Gazal 282بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
Gazal 283سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش
Gazal 284هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
Gazal 285در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش
Gazal 286دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
Gazal 287ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش
Gazal 288کنارِ آب و پایِ بید و طبعِ شعر و یاری خوش
Gazal 289مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش
Gazal 290دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش
Gazal 291ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش
Gazal 292قسم به حشمت و جاه و جلالِ شاه شجاع
Gazal 293بامدادان که ز خلوتگَهِ کاخِ اِبداع
Gazal 294در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع
Gazal 295سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
Gazal 296طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف
Gazal 297زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق
Gazal 298مقامِ امن و میِ بی‌غَش و رفیقِ شفیق
Gazal 299اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک
Gazal 300هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک
Gazal 301ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک
Gazal 302خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال
Gazal 303شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال
Gazal 304دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل
Gazal 305به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِل
Gazal 306اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول
Gazal 307هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل
Gazal 308ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل
Gazal 309عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام
Gazal 310مرحبا طایرِ فَرُّخ پِیِ فرخنده پیام
Gazal 311عاشقِ رویِ جوانی خوشِ نوخاسته‌ام
Gazal 312بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم
Gazal 313بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم
Gazal 314دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم
Gazal 315به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم
Gazal 316زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم
Gazal 317فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم
Gazal 318مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم
Gazal 319سال‌ها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
Gazal 320دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم
Gazal 321هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
Gazal 322خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم
Gazal 323ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم
Gazal 324گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
Gazal 325گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم
Gazal 326در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
Gazal 327مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
Gazal 328من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟
Gazal 329جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم
Gazal 330تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم
Gazal 331به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرم
Gazal 332مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم
Gazal 333نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم
Gazal 334گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم
Gazal 335در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم
Gazal 336مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم
Gazal 337چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم
Gazal 338من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم
Gazal 339خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم
Gazal 340من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم
Gazal 341گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم
Gazal 342حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم
Gazal 343چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
Gazal 344عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
Gazal 345بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟
Gazal 346من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم
Gazal 347صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟
Gazal 348دیده دریا کُنم و صبر به صحرا فِکنم
Gazal 349دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم
Gazal 350به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم
Gazal 351حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم
Gazal 352روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
Gazal 353من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم
Gazal 354به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم
Gazal 355حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم
Gazal 356گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
Gazal 357در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم
Gazal 358غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم
Gazal 359خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم
Gazal 360گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
Gazal 361آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم
Gazal 362دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم
Gazal 363دَردَم از یار است و درمان نیز هم
Gazal 364ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم
Gazal 365عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم
Gazal 366ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم
Gazal 367فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم
Gazal 368خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم
Gazal 369ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم
Gazal 370صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم
Gazal 371ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
Gazal 372بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
Gazal 373خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
Gazal 374بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
Gazal 375صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
Gazal 376دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
Gazal 377ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
Gazal 378ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
Gazal 379سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
Gazal 380بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
Gazal 381گرچه ما بندگان پادشهیم
Gazal 382فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان
Gazal 383چندان که گفتم غم با طبیبان
Gazal 384می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان
Gazal 385یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان
Gazal 386خدا را کم نشین با خرقه پوشان
Gazal 387شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
Gazal 388بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
Gazal 389چو گل هر دم به بویت جامه در تن
Gazal 390افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
Gazal 391خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
Gazal 392دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
Gazal 393منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
Gazal 394ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن
Gazal 395گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن
Gazal 396صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
Gazal 397ز در در آ و شبستان ما منور کن
Gazal 398ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
Gazal 399کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
Gazal 400بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من
Gazal 401چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
Gazal 402نکته‌ای دلکَش بگویم خالِ آن مَه‌رو ببین
Gazal 403شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین
Gazal 404می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
Gazal 405به جان پیر خرابات و حق صحبت او
Gazal 406گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو
Gazal 407مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو
Gazal 408ای آفتاب آینه دار جمال تو
Gazal 409ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
Gazal 410ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
Gazal 411تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو
Gazal 412مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
Gazal 413خط عذار یار که بگرفت ماه از او
Gazal 414گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
Gazal 415ای پیک راستان خبر یار ما بگو
Gazal 416خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
Gazal 417عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
Gazal 418گر تیغ بارد در کوی آن ماه
Gazal 419وصال او ز عمر جاودان به
Gazal 420ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟
Gazal 421درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زده
Gazal 422ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
Gazal 423دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
Gazal 424از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
Gazal 425دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
Gazal 426از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
Gazal 427چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
Gazal 428سحرگاهان، که مخمورِ شبانه
Gazal 429ساقی بیا که شد قدحِ لاله پر ز می
Gazal 430به صوتِ بلبل و قمری اگر ننوشی مِی
Gazal 431لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
Gazal 432مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
Gazal 433ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
Gazal 434ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
Gazal 435با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی
Gazal 436آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
Gazal 437ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
Gazal 438سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي
Gazal 439دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
Gazal 440سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
Gazal 441چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
Gazal 442به جان او که گرم دسترس به جان بودی
Gazal 443چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
Gazal 444شهری‌ست پُر ظریفان وز هر طرف نگاری
Gazal 445تو را که هر چه مراد است در جهان داری
Gazal 446صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
Gazal 447بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری
Gazal 448ای که در کوی خرابات مقامی داری
Gazal 449ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
Gazal 450روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
Gazal 451خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
Gazal 452طُفیلِ هستیِ عشقند آدمیّ و پَری
Gazal 453ای که دایم به خویش مغروری
Gazal 454ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی
Gazal 455عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
Gazal 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
Gazal 457هزار جهد بکردم که یار من باشی
Gazal 458ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
Gazal 459زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
Gazal 460سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ
Gazal 461کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
Gazal 462یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي
Gazal 463سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي
Gazal 464بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
Gazal 465رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی
Gazal 466این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
Gazal 467زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
Gazal 468که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
Gazal 469أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی
Gazal 470سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
Gazal 471ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
Gazal 472اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ
Gazal 473وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی
Gazal 474هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
Gazal 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
Gazal 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
Gazal 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
Gazal 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی
Gazal 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
Gazal 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
Gazal 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
Gazal 482ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
Gazal 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
Gazal 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
Gazal 485ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
Gazal 486بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی
Gazal 487ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
Gazal 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
Gazal 489ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
Gazal 490در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی
Gazal 491به چشم کرده‌ام ابرویِ ماه‌سیمایی
Gazal 492سَلامی چو بویِ خوشِ آشنایی
Gazal 493اِی پادِشَهِ خوبان! داد از غَمِ تَنْهایی
Gazal 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی
Gazal 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟