از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَدبر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد
ما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایمبر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود
خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاکگر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود
بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویشبر رویِ ما رواست اگر آشنا رود
سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذردگر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود
ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراستزان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود
حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دلچون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود
Llevas un anhelo oculto en el corazón y has derramado muchas lágrimas por él. Has posado tu rostro en el polvo del camino del amado y tu humildad es completa. Tus lágrimas ablandarían hasta un corazón de piedra. Sigue tu camino con el corazón sincero; la pureza de tu corazón surtirá efecto al final.