به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باشبه بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش
نگویمت که همه ساله مِی پرستی کنسه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش
چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کندبنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش
گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسیبیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش
چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهانتو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش
وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنویبه هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش
مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش
En la estación de la alegría sé auténtico y feliz, pero mantén la medida. Si tu guía sabio te llama a un camino, ve con confianza y espera la misericordia de Dios. Los asuntos del mundo son como un capullo cerrado, pero sé tú como la brisa de primavera que deshace los nudos. No esperes lealtad absoluta de nadie. Acompáñate de los verdaderamente piadosos, no de los adoradores de las apariencias.