زهی خجسته زمانی که یار بازآیدبه کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید
به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشمبدان امید که آن شهسوار بازآید
اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ منز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید
مقیم بر سرِ راهش نشسته‌ام چون گردبدان هوس که بدین رهگذار بازآید
دلی که با سرِ زلفین او قراری دادگمان مَبَر که بدان دل قرار بازآید
چه جورها که کشیدند بلبلان از دیبه بویِ آن که دگر نوبهار بازآید
ز نقش بندِ قضا هست امید آن حافظکه همچو سرو به دستم نگار بازآید
Te espera un momento bendito en que el amado regresa y consuela a los afligidos. Estás sentado junto a su camino y esperas; esa espera no es en vano. Igual que los ruiseñores soportaron el duro invierno hasta que volvió la primavera, tú también verás tu primavera. Esperas que la persona amada vuelva como un ciprés, y esa esperanza es justa.