زهی خجسته زمانی که یار بازآیدبه کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید
به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشمبدان امید که آن شهسوار بازآید
اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ منز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید
مقیم بر سرِ راهش نشسته‌ام چون گردبدان هوس که بدین رهگذار بازآید
دلی که با سرِ زلفین او قراری دادگمان مَبَر که بدان دل قرار بازآید
چه جورها که کشیدند بلبلان از دیبه بویِ آن که دگر نوبهار بازآید
ز نقش بندِ قضا هست امید آن حافظکه همچو سرو به دستم نگار بازآید
Un moment béni approche, où l’être aimé revient et console les affligés. Tu es assis sur son chemin et tu attends ; cette attente n’est pas vaine. Comme les rossignols ont enduré le dur hiver jusqu’au retour du printemps, toi aussi tu verras ton printemps. Tu espères que l’être aimé reviendra tel un cyprès, et cet espoir est fondé.