زهی خجسته زمانی که یار بازآیدبه کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید
به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشمبدان امید که آن شهسوار بازآید
اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ منز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید
مقیم بر سرِ راهش نشسته‌ام چون گردبدان هوس که بدین رهگذار بازآید
دلی که با سرِ زلفین او قراری دادگمان مَبَر که بدان دل قرار بازآید
چه جورها که کشیدند بلبلان از دیبه بویِ آن که دگر نوبهار بازآید
ز نقش بندِ قضا هست امید آن حافظکه همچو سرو به دستم نگار بازآید
Ein gesegneter Moment steht bevor, in dem der Geliebte zurückkehrt und die Betrübten tröstet. Du sitzt an seinem Weg und wartest; dieses Warten ist nicht vergeblich. So wie die Nachtigallen den harten Winter ertrugen, bis der Frühling zurückkam, wirst auch du deinen Frühling sehen. Du hoffst, dass der geliebte Mensch wie eine Zypresse zurückkehrt, und diese Hoffnung ist berechtigt.