چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآیدز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید
نسیم در سرِ گُل بشکند کُلالهٔ سنبلچو از میانِ چمن بویِ آن کُلاله برآید
حکایتِ شبِ هجران نه آن حکایتِ حالیستکه شَمِّه‌ای ز بَیانش به صد رساله برآید
ز گِردِ خوانِ نگونِ فلک طمع نتوان داشتکه بی مَلالتِ صد غُصه، یک نَواله برآید
به سعیِ خود نتوان بُرد پِی به گوهرِ مقصودخیال باشد کاین کار بی حواله برآید
گرت چو نوحِ نبی صبر هست در غمِ طوفانبلا بگردد و کامِ هزارساله برآید
نسیمِ زلفِ تو چون بگذرد به تربتِ حافظز خاکِ کالبدش صد هزار لاله برآید
Wenn die Freude aufgeht, blühen tausend Blumen aus ihr. Die Geschichte der Nächte der Trennung lässt sich nicht einmal mit tausend Büchern erzählen. Erwarte von der Zeit kein Brot ohne Mühe. Allein mit eigener Anstrengung erreichst du das Juwel deines Ziels nicht; göttliche Gnade ist nötig. Wenn du wie Noah im Sturm geduldig bist, geht das Unheil vorüber und dein tausendjähriger Wunsch erfüllt sich.