گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشمشیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم
زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیستمن که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟
شاهِ شوریده‌سران خوان، منِ بی‌سامان رازان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم
بر جَبین نقش کُن از خونِ دلِ من خالیتا بدانند که قربانِ تو کافِرکیشم
اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خداتا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم
شعر خونبارِ من ای باد، بِدان یار رسانکه ز مژگانِ سیَه، بر رگِ جان زد نیشم
من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم
Wenn du den Tadel der Lästerer fürchtest, kannst du den Weg deines Herzens nicht gehen. Das Gehabe der Neulinge führt nirgendwohin. Deine Liebe ist so offensichtlich, dass alle davon wissen. Bitte andere, nicht so streng mit dir zu sein. Deine Sache geht niemanden außer dir an; hüte deine eigenen Geheimnisse und erkenne deine Zeit.