گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشمشیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم
زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیستمن که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟
شاهِ شوریده‌سران خوان، منِ بی‌سامان رازان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم
بر جَبین نقش کُن از خونِ دلِ من خالیتا بدانند که قربانِ تو کافِرکیشم
اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خداتا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم
شعر خونبارِ من ای باد، بِدان یار رسانکه ز مژگانِ سیَه، بر رگِ جان زد نیشم
من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم
تفسیر
ای صاحب فال، اگر از سرزنش بدگویان بترسی، نمی‌توانی راه دلت را بروی. ظاهرسازی‌های تازه‌کاران به جایی نمی‌رسد. محبت تو چنان آشکار است که همه آن را می‌دانند. از دیگران بخواه که بر تو سخت نگیرند. کار تو با کسی جز خودت نیست؛ رازدار خودت و آگاه به وقت خویش باش.