نوش کن جامِ شرابِ یک منیتا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی
دل، گشاده دار چون جامِ شرابسر گرفته چند چون خُمّ دَنی
چون ز جام بیخودی رطلی کشیکم زنی از خویشتن لافِ منی
سنگسان شو، در قدم نی همچو آبجمله رنگآمیزی و تَردامنی
دل به مِی دربند تا مردانهوارگردن سالوس و تقوا بشکنی
خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگرخویشتن در پای معشوق افکنی