بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتممشتاقِ بندگیّ و دعاگویِ دولتم
زان جا که فیضِ جامِ سعادت فروغِ توستبیرون شدی نُمای ز ظلماتِ حیرتم
هرچند غرقِ بحرِ گناهم ز صد جهتتا آشِنایِ عشق شدم ز اهل رحمتم
عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیمکاین بود سرنوشت ز دیوانِ قسمتم
مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیاراین موهبت رسید ز میراثِ فطرتم
من کز وطن سفر نَگُزیدَم به عمرِ خویشدر عشقِ دیدن تو هواخواهِ غربتم
دریا و کوه در رَه و من خسته و ضعیفای خِضْرِ پِی خجسته مدد کن به همتم
دورم به صورت از درِ دولتسرایِ تولیکن به جان و دل ز مقیمانِ حضرتم
حافظ به پیشِ چشم تو خواهد سِپُرد جاندر این خیالم اَر بدهد عمر مهلتم
Du sehnst dich danach, einem edlen Menschen zu dienen, und betest für ihn. Du bittest ihn, dich aus der Dunkelheit der Verwirrung zu holen. Auch wenn du Fehler machst, gehörst du seit deiner Begegnung mit der Liebe zu den Barmherzigen. Liebe ist eine angeborene Gabe. Vielleicht gehst du für ein Wiedersehen auf Reisen und in die Fremde. Äußerlich bist du fern, im Herzen nah; bitte einen glückbringenden Wegweiser um Hilfe.